Cultuur
Cultuur is per definitie meer dan je op één foto ziet. Dat geldt in het bijzonder voor muziekcultuur. Dan kan een beetje fantasie in de fotogedachte geen kwaad.
 
Klik op een foto voor een vergroting. Door buiten de vergroting te klikken kun je weer terug.

Hemels

De toren van het witte kerkje wijst naar de blauwe hemel die vroeger alleen van Hem was. Maar al langer trok vliegtuig na vliegtuig daar een streep doorheen en waren we er getuige van hoe het hemelse verdween.

De molen

Een echte molen heeft wieken. Die tooien het landschap en daar kan de wind iets mee. De wind houdt van wieken met hun houten roeden en latten. Hout dat de wind kent van toen het nog bomen waren.

Het orkest

Op het San Marcoplein in Venetië slaat de klok negen uur. Een orkestje, keurig opgedoft, speelt voor een leeg terras. Het water, hier net niet te zien, knabbelt aan het plein. Het is als met de Titanic, maar dan in het klein.

Harpiste

Niets vermoedend lopen wij de kerk in, als het meisje begint te spelen. Haar vingers wijzen de harp waar de muziek zit. Het gebouw vangt de melodie, poetst die nog wat op en geeft haar door aan ons.

Tweede viool

Wat is gevoeliger dan een viool? Het antwoord is natuurlijk: twéé violen. Hier zie je die tweede viool als de hartstocht in de ogen van de jonge violist die alles aanvult wat die ene viool nog mist.

Het model

Steeds wisselende poses, even oogcontact. Dan, bij het klikken van de camera splitst de tijd. Een digitaal bestand blijft achter terwijl het leven verder gaat, los van het feit of het model wel goed op die foto staat.

Huis van stand

Bij dit rustieke pand is de bovenkant van het raam versierd met plantenmotieven. Dat kan beter dacht de buurman. En hij maakte met wat gaas en plantjes van rand tot rand, een heuse verticale tuin en zo zijn eigen huis van stand.

Sokkel

Een standbeeld heeft recht op een goede plek. Meestal ergens op een sokkel. Dit standbeeld staat daarop, ook vanwege het uitzicht op dat ene raam, dat subtiel wat spanning brengt in zijn eentonige bestaan.

Glimlach

Deze engel in Reims is niet echt van steen. Want als dat wel zo was, zag je haar niet lachen. Ik zie daarbij heel duidelijk nog een stenen vuistje. Slaat ze daar ook in te lachen of slaat ze net een kruisje.

Ongewis

Hier in Brussel loopt fictie en non fictie nogal door elkaar. Een levensverzekering is geen overbodige luxe, als die al af te sluiten is. En garantie op de goot lijkt me ook wat ongewis.

Hemels

De toren van het witte kerkje wijst naar de blauwe hemel die vroeger alleen van Hem was. Maar al langer trok vliegtuig na vliegtuig daar een streep doorheen en waren we er getuige van hoe het hemelse verdween.

De molen

Een echte molen heeft wieken. Die tooien het landschap en daar kan de wind iets mee. De wind houdt van wieken met hun houten roeden en latten. Hout dat de wind kent van toen het nog bomen waren.

Het orkest

Op het San Marcoplein in Venetië slaat de klok negen uur. Een orkestje, keurig opgedoft, speelt voor een leeg terras. Het water, hier net niet te zien, knabbelt aan het plein. Het is als met de Titanic, maar dan in het klein.

Harpiste

Niets vermoedend lopen wij de kerk in, als het meisje begint te spelen. Haar vingers wijzen de harp waar de muziek zit. Het gebouw vangt de melodie, poetst die nog wat op en geeft haar door aan ons.

Tweede viool

Wat is gevoeliger dan een viool? Het antwoord is natuurlijk: twéé violen. Hier zie je die tweede viool als de hartstocht in de ogen van de jonge violist die alles aanvult wat die ene viool nog mist.

Het model

Steeds wisselende poses, even oogcontact. Dan, bij het klikken van de camera splitst de tijd. Een digitaal bestand blijft achter terwijl het leven verder gaat, los van het feit of het model wel goed op die foto staat.

Huis van stand

Bij dit rustieke pand is de bovenkant van het raam versierd met plantenmotieven. Dat kan beter dacht de buurman. En hij maakte met wat gaas en plantjes van rand tot rand, een heuse verticale tuin en zo zijn eigen huis van stand.

Sokkel

Een standbeeld heeft recht op een goede plek. Meestal ergens op een sokkel. Dit standbeeld staat daarop, ook vanwege het uitzicht op dat ene raam, dat subtiel wat spanning brengt in zijn eentonige bestaan.

Glimlach

Deze engel in Reims is niet echt van steen. Want als dat wel zo was, zag je haar niet lachen. Ik zie daarbij heel duidelijk nog een stenen vuistje. Slaat ze daar ook in te lachen of slaat ze net een kruisje.

Ongewis

Hier in Brussel loopt fictie en non fictie nogal door elkaar. Een levensverzekering is geen overbodige luxe, als die al af te sluiten is. En garantie op de goot lijkt me ook wat ongewis.
© Foto’s en teksten op deze site zijn van Henk Hoedemaekers.